Czarny blues o czwartej nad ranem

Tęsknota - to uczucie nie ma dla mnie wydźwięku jedynie negatywnego. Tęskniąc można bardziej docenić drugiego człowieka. 

Nadzieja - nie uważam, że jest „matką głupich”. Nadzieja potrafi tchnąć w człowieka nowe życie. Nie obrażę się, jeśli uznacie, że jestem naiwna.. Bo jeśli jest mi z tym dobrze, to dlaczego miałabym zmienić sposób myślenia..:)

Czwarta nad ranem to magiczna godzina?! Śpiewa o niej Stare Dobre Małżeństwo, pisała Wisława Szymborska.. :

„Czemu się budzę o czwartej nad ranem

i włosy Twoje próbuję ugłaskać”

Stare Dobre Małżeństwo

„Nikomu nie jest dobrze o czwartej nad ranem.
Jeśli mrówkom jest dobrze o czwartej nad ranem
- pogratulujmy mrówkom. I niech przyjdzie piąta,
o ile mamy dalej żyć.”

Wisława Szymborska

Jak się ma zatem "Czarny blues o czwartej nad ranem" do tęsknoty i nadziei?

Tęsknota przenika przez każdy wers utworu, niezmiernie głęboka, prawdziwa, szczera.. Jak trąbka strażaka z Mariackiej Wieży, której nigdzie się nie spieszy, uczucie tęsknoty przenika duszę i ciało, rozlegając się bezgłośnie dookoła. Tęsknota wciąż tak samo silna bez względu na mijający czas, skupiająca wszystkie myśli wokół ukochanej osoby, nie pozwalająca na funkcjonowanie w świecie rzeczywistym, w świecie, o który należałoby zadbać tu i teraz.

Nadzieja na odwiedziny, przynajmniej te we śnie, łagodzi ból czekania kolejnej wiosny i jesieni. Gdyby nie było nadziei, kto tak silnie stęskniony znalazłby siłę, by czekać?

Oczekiwanie na nadejście piątej, godziny która podczas bezsennych nocy zamyka powoli oczy, jest co noc jak odkrywanie sensu tęsknoty na nowo.