Niech żyje bal!

"Życie, Kochanie, trwa tyle co taniec"

Agnieszka Osiecka

Są takie utwory, do których wracam bardzo często i nigdy mi się nie nudzą. "Niech żyje bal" z ukochanych przeze mnie lat 80. do takich właśnie należy. Odnajduję w nim bodziec do zabawy, optymizm, ogólnie pojętą chęć brania z życia garściami.

Nie uważacie, że każda nuta tego utworu niemal zmusza do pozytywnego działania? Drugiej szansy nie będzie, bal mamy raz.

Mam 23 lata (jeszcze przez kilka miesięcy) i zastanawiam się czasem, co chciałabym zmienić w swoim życiu. Mam wewnętrzne poczucie spokoju powodowane myślami, że każdy krok, jaki zrobiłam w przeszłości, miał swój cel, który uwidoczni(ł) się po krótszym bądź dłuższym czasie. Nawet jeśli coś wydarzyło się przypadkiem, może zaowocować w przyszłości. W zasadzie często to właśnie przypadki determinują dalsze życie. Miejsce, w którym się rodzimy, szkoła do której wysyłają nas rodzice a później ta, którą wybieramy sami (aczkolwiek ja ją wybrałam nieco przypadkowo), praca, którą z mniejszym bądź większym trudem udało nam się znaleźć i osoby, które spotkaliśmy na każdym z tych etapów - to Nas kształtuje.

Ale nie oddawajmy największego hołdu przypadkom. Nasze nastawienie, poziom automotywacji, samokontroli, impulsywności etc. warunkują w dużej mierze sposób przejścia przez życie. Dla mnie ważna jest jeszcze (Kobieto, puchu marny!) intuicja.

Każdego dnia uczymy się czegoś nowego, innego bądź też utwierdzamy się w przekonaniu, że to, co już zostało zakwalifikowane do bagażu doświadczeń czyni Nas silniejszymi. Upadki również czynią Nas silniejszymi.